________ Okolica ________

"Legenda o Pięknej Łucji i Mądrym Rycerzu."

Pośród lasów, łąk i pól leży wieś zwana obecnie Kretowinami.
Mieszkała tam niegdyś niewiasta niezwykłej urody. Dziewczyna o złotych warkoczach, śnieżnobiałej buzi i błękitnych oczach budziła w ludziach podziw i respekt. Kiedy chodziła wydawała się nie dotykać stopami ziemi jakby unosiła się tuż nad jej powierzchnią. Jej śpiew piękniejszy był od śpiewu ptaków i tylko przez ptaki był rozumiany. Zwierzęta darzyły ją niezwykłym zaufaniem, a słońce jakby mocnej świeciło w jej obecności. Nawet nocą gdy Łucja pojawiła się na dworze od razu robiło się jaśniej bo księżyc wychylał swe wiekowe czoło by spojrzeć na niecodzienny blask jej urody.

Wszystkim wydawało się, że Łucja nie pochodzi od ludzkiej istoty. Jej rodzice byli prostymi ludźmi nie wyróżniającymi się we wsi. Przed narodzinami Łucji jej matka przepłakała wiele nocy pod gwiaździstym niebem prosząc o dziecko. Niestety mijały lata i dziecko nie pojawiało się w domu wieśniaczki i jej męża. Ludzie plotkowali, bo wszystkie rówieśniczki owej kobiety od dawna cieszyły się licznym potomstwem. Ona sama traciła zmysły z rozpaczy. Prawie nie spała i nie jadła. Niemal całe noce spędzała na dworze gdzie zalana łzami patrzyła w połyskujące odbicie gwiazd w spokojnej tafli jeziora. Pewnej nocy jej oczom ukazał się obraz niezwykły, olśnił ją blask tak wielki, że musiała przymrużyć oczy aby jej nie oślepił. Nie wzburzona toń jeziora obecnie zwanego Narie poczęła mienić się nie zliczoną ilością barw muskana przez delikatne rozbłyski zbliżających się gwiazd. Przepiękny choć niecodzienny widok wprawił wieśniaczkę w osłupienie. Pląsające tuż nad wodą gwiazdy zdawały się być pochłonięte tańcem i nie zwracać na kobietę uwagi. Jednak już wkrótce okazało się, że to właśnie owa prosta niewiasta była powodem tego niesamowitego zjawiska. Jedna z gwiazd przemówiła głosem tak pięknym i melodyjnym iż brzmiał on niczym harfa muskana delikatnymi rękoma elfów. Głos oznajmił, że gwiazdy tak bardzo poruszyła głęboka rozpacz mieszkanki nadbrzeżnej wioski, że postanowiły jej pomóc. Zaoferowały jej córkę która już wkrótce miała przyjść na świat. Uradowana wieśniaczka dziękowała i pytała co może zaoferować w zamian. Wtedy gwiazdy wyjawiły jej warunek jaki musiał zostać spełniony by jej przyszła córka mogła zaznać szczęścia małżeńskiego. Dziewczynkę, którą niebawem miała urodzić mógł poślubić tylko mężczyzna który podarowałby gwiazdom klejnot równie piękny jak wybranka jego serca. Klejnot ów miały być wrzucony do jeziora a kiedy gwiazdy uznają go za odpowiedni podarują narzeczonemu pierścień godny ręki Łucji, bo tak wieśniaczka miała dać córce na imię. Jeśli warunek nie zostałby spełniony dziewczyna miała umrzeć jako panna.

Wieśniaczka cieszyła się nie zważając na postawiony warunek. Uważała, że na ziemi znajdą się klejnoty przewyższające urodą najpiękniejsze z kobiet. Nie przypuszczała jednak jak piękną córką obdarują ją gwiazdy. Nie marzyła o niecodziennej urodzie swojego dziecka, pragnęła dla niego jedynie zdrowia i szczęścia. Kiedy owa niewiasta urodziła dziewczynkę i spostrzegła jej niespotykaną urodę zrozumiała, że jej córka nie łatwo znajdzie męża. Miała wątpliwości czy jakikolwiek mężczyzna zdoła zdobyć klejnot piękniejszy od Łucji.

Mijały lata i obok pięknej Łucji pojawiali się liczni adoratorzy, często pochodzący z odległych stron. Sława jej piękności głoszona pieśnią i licznymi opowieściami wędrowców dotarła niemal wszędzie. W odległych krajach niewiasty szeptały o niej z zazdrością a mężczyźni porażeni urodą wynikającą z opowieści wyruszali w daleką podróż by móc ją zobaczyć. Kiedy kawalerowie z różnych stron świata docierali do wioski zwanej obecnie Kretowinami nie mogli uwierzyć własnym oczom zachwyceni blaskiem urody dziewczyny. Wtedy to matka uznała, że to najwyższa pora by wyjawić córce skrywany od dawna sekret. Obydwie postanowiły powiedzieć o nim zakochanym w dziewczynie młodzieńcom. Tamci nie zniechęcili się i wyruszyli by zdobyć klejnoty. Wielu próbowało i zatapiało w jeziorze skrzynie pełne kosztowności często zdobytych w wyprawach ogromnie niebezpiecznych. Ale gwiazdy były nie ubłagane. Pewnego dnia do wioski dziś zwanej Kretowiny dotarł znęcony wieścią o pięknej Łucji rycerz. Był to młodzieniec nie strudzony w boju i niezwykłej odwagi. Walki z krzyżakami prowadzone od dawna na tym terenie nie były mu obce. Nie lękał się niczego a w jego sercu nigdy nie gościła miłość. Choć bywał gościem na dworze królewskim i uczestniczył w wielu odległych wyprawach nigdy nie zainteresował się żadną spośród wielu napotkanych pięknych panien. Do wioski przybył z ciekawości czy zachwalana w całym świecie dziewczyna zdoła przyciągnąć jego uwagę. Gdy ją tylko ujrzał dostrzegł w niej nie tylko niezwykłe piękno ale i dobroć, która w oczach innych nie była tak istotna. W chwili ich spotkania serca Łucji również zabiło mocniej co nigdy się jej wcześniej nie przytrafiło. On od razu pragnął ją pojąć za żonę a ona być po wieki przy nim. Ich serca biły już jednym rytmem ale warunek gwiazd spędzał im sen z powiek. Dzielny rycerz widział nie jedne przepiękne klejnoty jednak blask urody bijący od dziewczyny przewyższał je wielokroć.

Kiedy rycerz zrozumiał co jest klejnotem piękniejszym od urody Łucji bardzo się zasmucił. Domyślił się, że żeby poślubić dziewczynę trzeba oddać gwiazdą czyste i odważne serce w którym nigdy nie zagościło kłamstwo, zło i strach. Jego serce było klejnotem piękniejszym od urody dziewczyny. Rycerz zrozumiał, że gwiazdy, które żyją wiecznie nie mówiły o ślubie na tym świecie. Bardzo ciężko było mu podjąć decyzję o poświęceniu swego życia i czekaniu w zaświatach na nadejście Łucji. Nie wiedział przecież kiedy dopełnią się jej dni a nawet krótka rozłąka z ukochaną przyprawiała go o ogromny ból serca. Trudno mu było uwierzyć, że gwiazdy tak wrażliwe na cierpienie wieśniaczki były za razem tak okrutne by skazać jej córkę i narzeczonego na takie katusze. Niestety nie widząc innego rozwiązania pożegnał się z ukochaną na czas życiowej rozłąki i poszli nad jezioro gdzie mieli się rozstać. Niewiasta zalana srebrnymi łzami żegnała znikającego pod wodą dzielnego młodzieńca. Gwiazdy poruszone jego mądrością i odwagą postanowiły oddać mu jego życie i rękę Łucji. Następnego dnia młodzieniec obudził się zupełnie suchy na wyspie nie opodal cypla i spojrzał w pełne kosztowności głębiny jeziora. Zaskoczony iż nie znajduje się w wodzie otworzył swą zaciśniętą dłoń i jego oczom ukazał się pierścień zaręczynowy ze szczerego złota wysadzany diamentami. Zrozumiał, że pierścień oznacza zgodę gwiazd na poślubienie Łucji. Serce rycerza choć pozostawało w jego piersi biło dla gwiazd, którym je podarował. To nie przeszkadzało mu kochać jego pięknej żony bo była ona jedną z gwiazd czasowo zesłaną na ziemię. Łucja i jej mąż żyli długo i szczęśliwie. Po ich śmierci wielu ludzi mówiło, że dostrzega na niebie gwiazdy, których wcześniej tam nie było. Podobno to Łucja i jej mąż, ona wróciła do nieba a on powędrował tam gdzie było miejsce jego serca.

Poszukiwacze skarbów po dziś dzień szukają w jeziorze dzisiaj zwanym Narie, przy wyspie nieopodal cypla zatopionych przez adoratorów Łucji licznych kosztowności i podobno nadal je znajdują. Wielu młodzieńców w tamtych czasach straciło cały dobytek by zdobyć rękę piękniej dziewczyny i zasmuconych odmową wyruszyło do domu pozostawiając jezioro bogatsze.
Podobno na terenie dzisiejszych Kretowin bardzo pięknie wyglądają gwiazdy na bezchmurnym niebie, podobno jeśli dobrze się wsłuchać można usłyszeć ich śpiew opowiadający historię Łucji. Podobno jeśli ktoś spędzi nad jeziorem noc, która jest rocznicą tej pamiętnej nocy gdy gwiazdy podarowały dziecko wieśniaczce i wysłucha ich opowieści nigdy nie zazna biedy....

Podstawowe wartości turystyczne regionu tworzy głównie środowisko przyrodniczo-geograficzne, zaliczane pod względem atrakcyjności do ścisłej czołówki w skali kraju.

Zasadnicze elementy tego środowiska, jak rzeźba terenu, lasy i zadrzewienia, wody, atmosfera oraz tworzony przez nie krajobraz, wymagają zachowania i ochrony. Jest to możliwe dzieki wprowadzeniu ustaleń dotyczących ochrony środowiska w gminie oraz określenie jej chłonności rekreacyjnej. Uwzględniając unikalność walorów rekreacyjnych gminy Morąg, tereny jej posiadają rangę terenów wczasowych, preferujących istnienie i rozwój form rekreacji charakteryzujących sie dłuższym pobytem w jednym miejscu. Warunki takie występują szczególnie w otoczeniu jeziora Narie. Jezioro NARIE - Jedno z najpiękniejszych polskich jezior. Powierzchnia : ponad 1240 ha, maksymalna długość:10 800 m, największa głębia: 44 m. Malownicza linia brzegowa, liczne zatoki, 19 wysp o łącznej powierzchni ponad 26 ha. Na największej z nich - Wielkim Ostrowiu, zwanej też Krowią Wyspą rosną ponad dwusetletnie lipy. Narie to raj dla wędkarzy. Jezioro ma bardzo urozmaicone dno, z licznymi pagórkami i głębokimi rynnami, przy brzegach piaszczyste i muliste.   Najczęściej łapie się tu: płocie, leszcze, szczupaki,  okonie, liny, wzdręgi, węgorze i sielawy. Jezioro Narie jest jednym z najczystszych jezior w Polsce. Przezroczystość sięga nawet do 5 metrów. Woda ma najwyższą klasę czystości.

Wieś Kretowiny , malownicza miejscowość wypoczynkowa pośród pól, łąk i lasów. Obecnie mieszka  tam 12   rodzin miejscowych. Nieskażone cywilizacją środowisko naturalne na każdym kroku ukazuje perełki przyrody. Lasy pełne zwierzyny i grzybów oraz jezioro Narie , czynią z tego terenu wymarzone miejsce do spędzenia wolnego czasu i wypoczynku.

Dojazd

Morąg, zwany dawniej: .Morung, Moring, Mohrungen, zostało założone w roku 1302. Pierwszą lokację Morąg otrzymał w roku 1327 od komtura elbląskiego. Pozostawał w granicach państwa zakonnego do jego sekularyzacji w 1525 roku. Od tego czasu terytorium to było świeckim księstwem stanowiącym lenno Polski zwanym Prusami Książęcymi. Od 1701 roku Morąg wszedł w skład Królestwa Pruskiego, a od 1772 do 1945 roku do Prus Wschodnich, które należały do państwa pruskiego - a potem do Rzeszy Niemieckiej. Dzieje Morąga, poza krótkimi okresami przejściowymi, kiedy to morag.jpg (11087 bytes)miasto znajdowało się w rękach polskich, związane było z Krzyżakami, a potem z Niemcami. Dopiero w roku 1945 Morąg stal się naprawdę miastem polskim.To 15-tysięczne miasto położone w połowie drogi pomiędzy Olsztynem i Elblągiem, jest miejscem niezwykle urokliwym. Bogactwo różnorodnych form terenu od wysokich moren do przepięknie usytuowanych licznych jezior, dodaje krajobrazowi tajemniczości. Jadąc przez gminę, co chwila z za drzew wyłaniają się tafle błękitnej i czystej wody jezior zasobnych w ryby. Są też ślady dawnej świetności niemieckich folwarków.
Perłą gminy jest jezioro Narie o urozmaiconej linii brzegowej; posiadające liczne zatoki, półwyspy i aż 19 wysp. Największym ośrodkiem wypoczynku nad tym jeziorem są Kretowiny , z bogatą bazą turystyczną (wypożyczalnie sprzętu wodnego, rowerów, sklepy, bary, kawiarnie, restauracje i kąpieliska).

Jezioro Narie zachowało pierwszą klasę czystości. By chronić środowisko naturalne skanalizowano większość ośrodków położonych wokół jeziora. W tym samym celu gmina kontynuuje rozpoczętą, w 1997 roku budowę kanalizacji opaskowej wzdłuż jeziora z planowanym podłączeniem miejscowości Bogaczewo, Gulbity, Niebrzydowo, i ośrodków wypoczynkowych. Dzięki inwestycji zostanie uporządkowana gospodarka ściekowa, co w znacznym stopniu zabezpieczy wody podziemne i basen najpiękniejszego na naszym terenie jeziora przed degradacją.
Ci, którzy uwielbiają podglądać przyrodę, mogą mile spędzić czas obserwując bogactwo ptaków gniazdujących na rozlewisku, które od zachodu otacza miasto. Ze względu na niezwykłe walory tego miejsca utworzono tutaj użytek ekologiczny. Rozlewisko Morąskie to wspaniały, dobrze zachowany ekosystem bagienny, bogaty w gatunki zwierząt i roślin wodno-błotnych. Obejmuje ono obszar 121,7 ha. Co roku w okresie migracji zlatują tutaj stada gęsi zbożowej, białoczelnej oraz gęgawej. Aż osiemnaście spośród gniazdujących tu gatunków ptaków znajduje się na liście "polskiej czerwonej księgi zwierząt". Należą do nich ptaki lęgowe: bąk, gągoł, kropelka, zielonka; sieweczka obroźna, wąsatka, okresowo: kormoran, świstun, rożeniec, błotniak, zbożowy, bielik, orlik krzykliwy, biegus zmienny, batalion, brodziec leśny, bekasik, kulik wielki, mewa mała, rybitwa białoskrzydła, rybitwa białowąsa. Wypocząć można też spacerując po lasach obfitujących w grzyby i jagody.

Dla osób, które wolą poznawać krajobraz kulturowy, miasto ma również wiele interesujących propozycji. W samym Morągu na uwagę zasługuje XV-wieczny ratusz, gotycki kościół XV-wieczny ratuszparafialny z XV-wiecznymi malowidłami ściennymi, imponujących rozmiarów XIV-wiecznym krucyfiksem, barokowymi rzeźbionymi ołtarzami. Szczególnym jednak obiektem w kościele są wspaniałe XVIII-wieczne organy wykonane przez mistrza Obucha. Po ich renowacji, od 1997 roku, w wakacje w kościele odbywają, się "Letnie Koncerty Organowe" z udziałem najlepszych muzyków. Swoje recitale mieli tutaj miedzy innymi: Roman Perucki, Hose Maria Mas i Bonet, Viktor Lukas, John Walles, kwartet waltorniowy z Niemiec i studenci Akademii Muzycznej w Gdańsku w klasie organów prof. Peruckiego.
Godnym polecenia jest też odrestaurowany pałac Dohnów, w którym mieści się oddział Muzeum Warmii i Mazur z bogatą ekspozycją malarstwa holenderskiego z przełomu XVII i XVIII wieku, która stanowi unikalny zbiór w tej części Polski. W pałacu znajdują się też pamiątki po Herderze, najsłynniejszym Morążaninie, czołowym. przedstawicielu filozoficznej i literackiej myśli Oświecenia.
Z myślą o mieszkańcach, ale też, o przebywających w okolicy turystach i wczasowiczach Biuro Promocji Miasta i Morąski Dom Kultury w okresie wakacji organizują letnie festyny pod hasłem Dni Morąga. Poza tym w mieście i gminie odbywa się szereg cyklicznych imprez, które weszły na stałe do kalendarza imprez ogólnopolskich, takie jak: Ogólnopolski Turniej Tańca o Puchar Burmistrza Morąga, Międzynarodowy Turniej Brydża Sportowego "Warmiński", Regaty i Turniej Brydża Sportowego "O Błękitną Wstęgę Jeziora Narie", Ogólnopolski Zlot Caravaningu "Caravana na wakacje", Festiwal Piosenki Zuchowej i Harcerskiej, Festyn Majowy, Turniej Piłki Nożnej Domów Dziecka, Mistrzostwa Polski w Kendo.

Walory krajobrazowe okolicy, a także czyste środowisko sprawiają, ze miasto z roku na rok odwiedza coraz więcej turystów z Polski i zagranicy.

Odległość od Kretowin 25 km.
Miasto leżące w zachodniej części województwa warmińsko-mazurskiego nad Jeziorem Drwęckim. W drugim wieku naszej ery istniała tu osada. W 1270 roku na miejscu pruskiego grodziska powstała krzyżacka strażnica, 1329 nadanie praw miejskich przez komtura dzieżgońskiego Lutra von Braunschwieg. 1340 stolica komturii. W 1381 Litwini pod wodzą Kiejstuta najechali i spalili krzyżacką warownię, 1397 zorganizowano "Towarzystwo Jaszczurze". Po 1410 zajmowana przez wojska polskie. W latach 1454-1466 Ostróda należała do Związku Pruskiego, 1466 traktatem toruńskim przyznana

ostroda.jpg (10830 bytes)Krzyżakom. 1519-1521 - w czasie wojny polsko-krzyżackiej w rękach Polaków. W 1628 zdobyta przez wojska szwedzkie. 1657 włączona do Brandenburgii, od 1701 w Prusach. 1758-1762 - zajęta przez wojska rosyjskie. W 1807 w zamku mieściła się kwatera Napoleona. 1835-1848 miejscowym pastorem był H.M.G. Gizewiusz, znany działacz mazurski. W 1852 Ostróda uzyskała połączenie wodne Kanałem Ostródzko-Elbląskim.


Zabytki: gotycki układ urbanistyczny miasta lokowanego około 1270; fragment gotyckich murów obronnych z XV w. przy obecnym kościele św. Dominika Savio;kościół gotycki św. Dominika Savio, pochodzący z XIV w.; odbudowany po zniszczeniach wojennych zamek krzyżacki pierwotnie w stylu gotyckim z 2. połowy XIV w., następnie kilkukrotnie przebudowywany, był siedzibą komturstwa krzyżackiego, odbudowany w latach 80. i 90.; XX w. kościół neogotycki pod wezwaniemostroda2.jpg (16214 bytes) Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny z lat 1856 - 1875; kościół ewangelicko-metodystyczny z 1907; kaplica baptystów, pseudogotycka; cmentarz ewangelicki Polska Górka - część grobów pochodzi z 1. połowy XIX w., jest tu pochowany pastor Gustaw Gizewiusz; eklektyczny budynek z 1907, obecnie liceum ogólnokształcące; dawna rogatka przy posesji Szkoły Podstawowej nr 1, neoklasycystyczna z XIX w.; spichlerz budowany w technice pruskiego muru z przełomu XIX i XX w.; neogotycka wieża ciśnień pochodząca z przełomu XIX i XX w.; domy z XIX w.

Warmia, kraina historyczna w północnej Polsce, w dorzeczu środkowej Łyny i Pasłęki, na styku kilku jednostek fizycznogeograficznych: Pobrzeża Gdańskiego, Niziny Staropruskiej, Pojezierza Wschodniopomorskiego i  Pojezierza Mazurskiego.

Nazwa pochodzi od pruskiego plemienia Warmów. W pierwszej połowie XIII w. podbita przez Zakon Krzyżacki. 1243 na części terytorium Warmii utworzono biskupstwo warmińskie. Nazwa Warmia utrwaliła się dla obszaru, który obejmował terytorium biskupstwa.1251-1254 biskupi warmińscy otrzymali trzecią część diecezji jako własność dominialną, tzn. posiadali zwierzchność nad chłopami, mieszczanami i szlachtą oraz pewne uprawnienia państwowe. Początkowo siedzibą biskupstwa było Braniewo, następnie (1260-1278) Frombork, od 1512 Lidzbark Warmiński. W XIV i XV w. dochodziło do częstych zatargów pomiędzy kapitułą warmińską i Zakonem na tle obsady biskupstwa.W 2. połowie XV w. przeciwko Zakonowi opowiedziała się szlachta i mieszczaństwo Warmii, przystępując do Związku Pruskiego. W wyniku wojny 13-letniej i pokoju toruńskiego 1466 dominium warmińskie zostało inkorporowane do Korony. Wkrótce jednak, wobec braku jednomyślności pomiędzy królem i kapitułą, doszło do wojny popiej 1478-1479. Podobna sytuacja miała miejsce w dziesięć lat później, po wyborze na stolicę biskupią Ł. Watzenrode.Wśród biskupów warmińskich było wielu znanych twórców, mecenasów kultury i dyplomatów, m.in. J. Dantyszek, S. Hozjusz, M. Kromer, I. Krasicki. Z Warmią związany był także M. Kopernik, kanonik z Fromborka. Od 1772 w zaborze pruskim, odłączona od terytorium Prus Królewskich i wcielona do dawnych Prus Książęcych, nazwanych wówczas Prusami Wschodnimi (pod względem kościelnym, tak jak od 1549, podlegała nadal Rzymowi).Dobra kościelne uległy częściowej konfiskacie, wprowadzono język niemiecki jako urzędowy. W latach 30. XIX w. dążący do całkowitej germanizacji Warmii rząd pruski usunął ze szkół język polski. Mieszkańcy Warmii długo opierali się naciskom germanizacyjnym, brali czynny udział w powstaniach narodowych od powstania kościuszkowskiego 1794, po powstanie styczniowe 1863-1864.Do końca XIX w. ukazywała się prasa polska (Gazeta Toruńska, Gazeta Olsztyńska) podkreślająca łączność regionu z Polską i przyczyniając się do podtrzymywania odrębności narodowej Polaków. W wyniku plebiscytu przeprowadzonego po I wojnie światowej (11 lipca 1920), Warmia pozostała w granicach Niemiec. Powróciła do Polski w 1945.

Mazury, historyczna i etnograficzna kraina położona w północnejPolsce, w obrębie Pojezierza Mazurskiego i regionów sąsiadujących.We wczesnym średniowieczu zamieszkiwane przez plemię Prusów, w latach 1233-1238 podbitych przez Krzyżaków, którzy ich całkowicie wyniszczyli. Na terenie dawnych siedzib pruskich powstało państwo zwane Prusami Zakonnymi, a od czasów sekularyzacji zakonu krzyżackiego (1525) Prusami Książęcymi. Władzę w Prusach sprawowali książęta z roduHohenzollernów, wasale królów polskich do czasu połączenia się Prus Książęcych z Brandenburgią (1618) i utworzenia państwa o nazwie Prusy. Obecne Mazury, jako tzw. Prusy Wschodnie, stanowiły wówczas prowincję Prus.Mieszkańcami Mazur w znacznej mierze była napływowa ludność polska, głównie przybyli z Mazowsza chłopi, którzy zachowali swój język, kulturę i religię. W okresie nasilenia akcji germanizacyjnej w XIX w. Niemcy starali się zatrzeć świadomość polskiego pochodzenia miejscowej ludności, nadając jej nazwę Mazurów. Pojawiła się nazwa Mazury jako nowe określenie Prus Wschodnich. Próby germanizacji napotkały opór, w obronie polskości stanęli wybitni działacze społeczni, m.in. H.M.G. Gizewiusz, K.C. Mrongowiusz. Powstawały polskie wydawnictwa lokalne i partie polityczne o charakterze narodowym (m.in. Mazurska Partia Ludowa).
Po I wojnie światowej działacze mazurscy utworzyli w Warszawie 1919 Mazurski Komitet Plebiscytowy, który prowadził agitację za przynależnością do Polski w okresie plebiscytu w 1920. Głosowanie prowadzone w warunkach sprawowania władzy administracyjnej przez Niemców przyniosło niekorzystne wyniki, gdyż tylko trzy gminy mazurskie włączone zostały do państwa polskiego. W okresie międzywojennym działało na Mazurach szereg polskich organizacji narodowych, które po 1922 weszły do Związku Polaków w Niemczech. Prześladowania działaczy mazurskich nasiliły się po dojściu Hitlera do władzy, wielu z nich zginęło w obozach koncentracyjnych.
Po II wojnie światowej, decyzją zwycięskich mocarstw, Mazury przyznano Polsce.

 

Korzystanie ze strony internetowej www.kretowiny.pl oznacza akceptację warunków zawartych w polityce prywatności. W szczególnosci dotyczy to akceptacji przetwarzania i przechowywania danych osobowych zebranych za pomocą niniejszej Strony a wykorzystywanych w celach marketingowych i handlowych. Na tej stronie internetowej wykorzystywane są pliki cookies zbierane do celów statystycznych, profilowania reklam i wykorzystywane do poprawnego działania serwisu www. Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies można zmienić w ustawieniach przeglądarki - niedokonanie zmian ustawień przeglądarki jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na ich zapisywanie.

W przypadku braku akceptacji na powyższe (i zawarte w 'Polityce prywatności') zapisy, prosimy o niekorzystanie z tej Strony i natychmiastowe jej opuszczenie.

Przyjąłem do wiadomosci i zgadzam się